Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Τα Εικαστικά έργα και το φιλότεχνο κοινό

Σήμερα, Παρασκευή πρωί, έχω πάει στην Εφορία Εξαρχείων, έχω κάνει τη δουλειά μου και επιστρέφω.
 Κατηφορίζω τη Στουρνάρα. 
Στα αριστερά κατεβαίνοντας, ένα παλαιοπωλείο έχει βγάλει τα μεταχειρισμένα βιβλία του στο πεζοδρόμιο. 
Σταματάω, ξεφυλλίζω τα βιβλία στον πάγκο, ξεδιαλέγω τρία, 
ξέρω τους συγγραφείς, 
με ενδιαφέρουν τα θέματα. 
Πιάνω ένα τέταρτο. 
Με ενδιαφέρει ο τίτλος: 
Η γλώσσα των τεχνών, μία μύηση στην Τέχνη. 
Αρχιτεκτονική-Γλυπτική-Ζωγραφική. 
Είναι ένα μικρό βιβλιαράκι 90 σελίδων. 
Δεν γνωρίζω τον συγγραφέα: Περικλής Π. Καίσαρης. 
Εξετάζω το βιβλιαράκι, κοιτάζω μέσα, μπροστά, πίσω, 
δεν βλέπω ούτε εκδοτικό οίκο 
ούτε χρονολογία έκδοσης.
 Πληρώνω και για τα τέσσερα βιβλία 13 ευρώ.
Επιστρέφω σπίτι, ανοίγω το ίντερνετ, ψάχνω να βρω 
το όνομα του συγγραφέα. 
Κανένα βιογραφικό. 
Βρίσκω 4 βιβλία του, με ένδειξη ότι βρίσκονται στο βιβλιοπωλείο της Εστίας. 
Εκδόσεις από τη δεκαετία του 70 έως τη δεκαετία του 90 
(πάτα εδώ και εδώ). 
Βρίσκω και το βιβλίο που αγόρασα: είναι έκδοση του 1973.
Επίσης βρίσκω και μία δημοσίευσή του σε εφημερίδα του 1967, στο ψηφιακό αρχείο της Εθνικής Πινακοθήκης. Γράφει κριτική για τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν σε μία ομαδική έκθεση 
Τέλος, άνοιξα να διαβάσω το βιβλιαράκι. 
Η εισαγωγή με την οποία προλογίζει ο συγγραφέας το κείμενό του με εντυπωσίασε. 
Μου φάνηκε διαχρονική και με λύπησε πολύ.
Με λύπησε τόσο, που αποφάσισα να τη δακτυλογραφήσω και να τη δημοσιοποιήσω.
Ιδού:
 --------------------------------------------------------------------------------

«Το χάλι μας γύρω στα καλλιτεχνικά είναι απελπιστικό παρ’ όλη τη λαμπρή κληρονομιά μας απ’ το παρελθόν. Αντίθετα με τη λογοτεχνία μας που κάμποσα ονόματά της ξεπεράσανε τα σύνορα της χώρας μας, στις τέχνες τις εικαστικές δε βγάλαμε κανένα διεθνές ανάστημα. 
Να πει κανείς πως φταίει του δασκαλισμού η μάστιγα, δε θα ΄δινε σωστή εξήγηση, γιατί αυτό είναι μία γενικότερη πληγή στον τόπο μας. Φταίει που αδιαφορήσαμε τελείως για το θέμα αυτό παρ’ όλο που μας άφησαν οι πρόγονοι περσότερα σπασμένα μάρμαρα παρά περγαμηνές. 
Ούτε μια ώρα τη βδομάδα στα σχολειά μας δε διδάσκομε την Ιστορία των Καλών Τεχνών.
Για τούτο τ' αποτέλεσμα είναι φρικτό. 
Δεν υστερούν στην εκτίμηση της Τέχνης μόνο οι αμόρφωτοι εδώ. Αν αφαιρέσεις όσους πέρασαν απ τη Σχολή καλών Τεχνών και ελαχίστους άλλους, οι υπόλοιποι είναι ανίκανοι να ξεχωρίσουν ένα αριστούργημα από ένα πίνακα φτηνά εμπορικό. 
Πάρε πολλούς απ' τους διπλωματούχους μας, ας είναι και σοφοί καθηγητές, σύρε τους στην Ακρόπολη και πες τους να σου εξηγήσουν την ουσία και την αξία αυτής της τέχνης, της πιο εύκολης, της κλασικής, και αν ακούσεις άλλο από κούφια υπερθετικά «θαυμάσιον» και «θαυμασιώτατον», να ξέρεις πως θα είναι η παρήγορη εξαίρεση.
Οι φιλότεχνοι στο σύνολό τους αγοράζουν τιποτένιες φτηνουργιές από τις γκαλερύ που ούτε μια τους δε φιλοξενεί κανένα έργο γνήσιας τέχνης έστω κι από καλλιτέχνη τέταρτης κατηγορίας. 
Και δεν τους φτάνει που γελιούνται αξιοθρήνητα, αλλά παίρνουνε και το σθένος να κατηγορούν την τέχνη την αληθινή, εάν δεν κάνει γλυκερές και φωτογραφικές απάτες.
Και άντε να αποκτήσουμε με τούτες τις συνθήκες τέχνη σοβαρή. Να ενθαρρύνονται οι κιβδηλοποιοί και να λιμοκτονούν οι καλλιτέχνες που ταυτόχρονα δεν παραλείπουν να κρατούν τα έργα τους σε απρόσιτες τιμές, αφού στη χάση και στη φέξη θα μπορούσανε να βρουν κανένα ικανό εκτιμητή κι αγοραστή του έργου τους. 
Μένουνε αναγκαστικά απρόσιτοι και πικραμένοι, ξεκομμένοι απ΄ το κοινό το καλλιτεχνικά άσιτο, έχομε ένα χάσμα δηλαδή ανάμεσα στο δεντρικό της τέχνης και το έδαφος που χρειάζεται για να ριζοβολεί. 
Χάσμα που στον αιώνα μας έχει ευνοηθεί ιδιαίτερα και γενικότερα από τις πολύπλοκες αναζητήσεις των τεχνών. 
Αλλά οι ξένοι έχουν κάποιον τρόπο να πηγαίνουνε απόκοντα ακόμα και στις πιο ακραίες εξερευνήσεις της, παρά την ύπαρξη και 'κει των μεσιτών εμπόρων που συχνά θολώνουν την πραγματικότητα.
Επιχειρούμε τη μελέτη μας με βεβαιότητα ότι δεν έχει να προσφέρει τίποτα στους μυημένους, αλλά πολλά, πάρα πολλά για τους πολλούς αμύητους και επομένως και στου τόπου τον πολιτισμό.
 Όθεν και η πορεία μας η θεωρητική, συστηματική ελάχιστα και πρακτική το πιο πολύ.
Να αρχίσει ο νεοέλληνας να βλέπει τέχνη ως ένα σημείο, να μπορεί να γεύεται τα πλέον έκδηλα χαρίσματά της, να διακρίνει τις πλευρές της τις καλές ή τις κακές, να μελετά επάνω της τον άνθρωπο στην εξελιχτική πορεία του».


Εισαγωγή από το βιβλίο του Περικλή Π. Καίσαρη, Η γλώσσα των Τεχνών. Μία μύηση στην Τέχνη. Αρχιτεκτονική-Γλυπτική-Ζωγραφική. Αθήνα.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Le Corbusier, 1940



Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

΄Εκθεση Μαθητικών Εικαστικών ΄Εργων απο 80 σχολεία

 Απο την έκθεση στο παληό Πιλοποιείο του Πουλόπουλου, σημερινό Πολιτιστικό Κέντρο "Μελίνα". 

Διάρκεια έκθεσης έως 31 Μαίου. 

Επισκεφθείτε την έκθεση για να δείτε απο κοντά την εξαιρετική δουλειά των μαθητών μας.

Οι Εικαστικοί Εκπαιδευτικοί που διδάσκουν στα σχολεία μας
ανοίγουν το δρόμο της Τέχνης
 στους αυριανούς πολίτες του τόπου.






































Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

΄Εκθεση Μαθητικών Εικαστικών ΄Εργων


Οι μαθητές από 
80 σχολεία Αττικής
εκθέτουν τα εικαστικά έργα τους
που δούλεψαν με τους καθηγητές-εικαστικούς
στο μάθημά τους
κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς 2016-17

Η έκθεση γίνεται
στο
Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθήνας «Μελίνα» 
17-31 Μαΐου 2017

τίτλος της έκθεσης
«Ανοίγω το παράθυρο της ψυχής και βλέπω…»
Αποτυπώματα - Χρώματα - Συναισθήματα...


Εγκαίνια 
Τετάρτη 17 Μαίου 2017

ώρα 7.30 μ.μ.


Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Ενσυναίσθηση

Συναισθηματική νοημοσύνη και ενσυναίσθηση
 
Ο φιλόσοφος D.Diderot, 1771, έργο του J.A.Houdon (1741-1828)

Τι είναι εν-συν-αίσθηση;
Τα μέρη αυτής της σύνθετης λέξης εξηγούν το νόημά τους:
Εν = Εντός. Συν = μαζί με.  Αίσθηση = αισθάνομαι.
Εντός μου-μαζί με-αισθάνομαι.
Εντός μου, μαζί με ποιόν, αισθάνομαι;
Μαζί με εσένα. Τι αισθάνομαι μαζί με εσένα;
Αυτό που αισθάνεσαι εσύ.
Θα μπορούσε κανείς να το πει και συμπόνοια.
Με την πραγματική όμως έννοια της λέξης: συν + πονώ,
η οποία κυριολεκτικά σημαίνει ότι:
μαζί με εσένα, καταλαβαίνω τον πόνο σου και πονώ κι εγώ.

Τι θέλω να πω;
Θα το πω με ένα παράδειγμα.
Έρχεται ένας φίλος σου, ένας δικός σου άνθρωπος, μία γνωστή σου ή ένας γείτονας και σου λέει το πρόβλημά του. Είναι ίσως πρόβλημα υγείας, ή είναι ένα πρόβλημα συναισθηματικής φύσης ή είναι ένα πρόβλημα επαγγελματικής φύσης ή είναι ένα όποιο άλλο πρόβλημα.
Τι κάνεις εσύ;
Ακούς τον άνθρωπο και πραγματικά καταλαβαίνεις τι λέει και τι αισθάνεται ή μήπως αρχίζεις, ορμάς και σπεύδεις,  να «διορθώσεις» την κατάσταση;
Ας τα πω πιο αναλυτικά.
Τι θα πει «διορθώνεις» την κατάσταση;
Διορθώνεις την κατάσταση
 όταν λες, για παράδειγμα,
 φράσεις όπως οι παρακάτω:

-Ε! Δεν είναι τίποτα, θα περάσει, πού να δεις ο Γιάννης τι περνάει
 - μπα, δεν νομίζω, μήπως δεν κατάλαβες καλά;
- μην ανησυχείς τόσο πολύ
- η ζωή είναι δύσκολη
- το είχα κι εγώ και πέρασε
- το είχα κι εγώ και ήταν πολύ χειρότερα
– εγώ να δεις τι πέρασα κάποτε
- μην κάνεις έτσι, όλα περνάνε
- μην υπερβάλλεις, δεν είναι τίποτα
– έλα τώρα, μην είσαι τόσο εύθικτος
– αχ, πότε θα ωριμάσεις;
- όλοι μια μέρα θα πεθάνουμε
 – αγαπητέ μου, το δικό σου πρόβλημα είναι παιχνίδι μπροστά σε αυτό που περνάνε τα παιδιά στην Νιγηρία
…..κλπ., κλπ., κλπ., κλπ., κλπ…..

Τι σημαίνει η φράση
 «ακούω πραγματικά τι λέει ο άνθρωπος που έχω μπροστά μου και
πραγματικά τον καταλαβαίνω;»

Ακούω πραγματικά
σημαίνει ότι είμαι παρών-ούσα
σε ό,τι ο άλλος μου διηγείται, αλλά και
σε ό,τι αισθάνεται.
Δεν σκέφτομαι άλλες, δικές μου σκέψεις.
Του δίνω όλη μου την προσοχή.
Ακούω στ’ αλήθεια και ενεργητικά αυτά που μου λέει
αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος, εκεί και τότε.

Τότε, και μόνο τότε, μπορώ να τον ρωτήσω:

τι αισθάνεσαι; Τι φοβάσαι; Πόσο αναστατώθηκες; Είσαι στενοχωρημένος; Σε καταλαβαίνω.  Τι σκέφτεσαι να κάνεις; Πώς αισθάνεσαι γι’ αυτό ή για εκείνο; Σε καταλαβαίνω. Είναι δύσκολο/στενόχωρο/παράξενο αυτό που περνάς. Σε καταλαβαίνω. Πώς νομίζεις…πότε νομίζεις….ποιός νομίζεις….πώς θα μπορούσες….πώς θα αισθανόσουν αν……τι επιλογές νομίζεις ότι έχεις; Τι θέλεις να κάνεις τώρα;  Σε καταλαβαίνω.
…..κλπ.κλπ.κλπ…..

Αυτή είναι η πραγματικά ενεργητική ακρόαση και η ουσιαστική συμμετοχή στο πρόβλημα του άλλου.
Κανείς δεν έρχεται να μας πει τον πόνο του
για να του τον «διορθώσουμε».

Οι άνθρωποι μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας με τους άλλους
για τρεις λόγους:

1. Γιατί αισθανόμαστε όπως αισθανόμαστε
2. Για να μοιραστούμε αυτά που αισθανόμαστε
3. Για να μην νιώθουμε μόνοι τώρα που αισθανόμαστε έτσι
Όταν ο φίλος μας ή η φίλη μας σπεύδει να μας «διορθώσει»
αυτό που αισθανόμαστε,
όταν σπεύδει να μας «παρηγορήσει»
γι’ αυτό που αισθανόμαστε,
λέγοντάς μας πόσο περισσότερο δύσκολο ήταν το δικό του πρόβλημα ή
το αντίστοιχο πρόβλημα του Γιάννη ή της Ελένης,
τότε,
όχι μόνο αισθανόμαστε ότι
ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΚΟΥΣΕΙ αλλά
αισθανόμαστε περισσότερο μόνοι από πριν.

ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ
είναι ένα συναίσθημα που καταβάλει, ακυρώνει και αποξενώνει.
Λέμε στον εαυτό μας:
- Δεν με καταλαβαίνει
- δεν με ακούει
- δεν έχω κανέναν
- είμαι μόνος/η
και αυτά είναι τα επόμενα συναισθήματα
που προστίθενται στα ήδη υπάρχοντα
του αρχικού μας προβλήματος.

Οι άνθρωποι έρχονται και μας «ανοίγουν» την καρδιά τους,
μας λένε τον «πόνο» τους
προσδοκώντας
ΝΑ ΣΥΝΑΙΣΤΑΝΘΟΥΜΕ αυτό τον πόνο.

Δεν περιμένουν από εμάς
να μπαλώσουμε-διορθώσουμε-υποβιβάσουμε-μηδενίσουμε-ακυρώσουμε
ούτε τον πόνο ούτε τους ίδιους.

΄Ετσι λοιπόν,
την επόμενη φορά
που κάποιος θα μοιραστεί τον «καημό» του ή
 τη «χαρά» του μαζί μας,
ας είμαστε και ας παραμείνουμε παρόντες
να τον ακούσουμε και
να συν-εν-αισθανθούμε
τα συναισθήματά του.

Η συναισθηματική νοημοσύνη μαθαίνεται.
Με κόπο, ίσως, αν τα στερεότυπά μας είναι γερά εδραιωμένα,
όμως μαθαίνεται.
Ας δοκιμάσουμε, και ο φίλος μας θα βγει κερδισμένος.

Φυσικά, και εμείς.


υπο Ο.Ζιρώ

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

η νέα Σχολική Σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας

Α π ό φ α σ η
Υπουργείο Παιδείας
 Αναθέτουμε την προσωρινή εποπτεία των σχολείων της περιφέρειας αρμοδιότητας Σχολικού Συμβούλου κλ.ΠΕ08-Καλλιτεχνικών Μαθημάτων με έδρα την Πάτρα
 (περιοχές μετάθεσης Αχαΐας, Ηλείας, Αιτωλοακαρνανίας, Αρκαδίας, Αργολίδας, Κορινθίας, Μεσσηνίας, Λακωνίας, Α΄ και Β΄ Κεφαλληνίας και Ζακύνθου) 
που είχε ανατεθεί προσωρινά στη Σχολική Σύμβουλο κλ.ΠΕ08 με έδρα τη Δ/νση Δ.Ε. Α΄ Αθήνας Ζηρώ Όλγα η οποία συνταξιοδοτήθηκε, 
στη Σταματοπούλου Μαρία, Σχολική Σύμβουλο κλ.ΠΕ08 
της Περιφερειακής Δ/νσης Εκπ/σης Ηπείρου 
με έδρα τα Ιωάννινα.
Arnaldo Pomodoro (γ.1926), Ηλιακός Δίσκος

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Ζωγραφική και Ποίηση. Οι αδελφές Τέχνες.

Σεμινάρια
στο
Αγγέλων Βήμα, Σατωβριάνδου 36, Αθήνα, 210 5242211
Ομιλήτρια
η
΄Ολγα Ζιρώ

Ο κύκλος των σεμιναρίων ολοκληρώνεται αφού ανίχνευσε την ανάγνωση των εικόνων και τα μηνύματα της οπτικής επικοινωνίας.
Την Πέμπτη 6 Απριλίου 2017,  ώρα  6 - 8 μ.μ.,  
παρουσιάζεται  το θέμα:
 
«Ο Οράτιος, η Αναγέννηση και ο σύγχρονος θεατής: Ut Pictura Poesis. Οι αδελφές τέχνες Ζωγραφική και Ποίηση και η αφηγηματικότητα των εικόνων»
Σιμίας ο Ρόδιος, Πτερύγιον, 300 π.Χ.
Το σχήμα των στίχων έχει το σχήμα του αντικειμένου για το οποίο μιλάει το ποίημα 

στήλη του Τραϊανού, 1ος αι. π.Χ.
Ο Σιμωνίδης ο Κείος τον 5ο αιώνα π.Χ. έγραψε ότι η ζωγραφική είναι βουβή ποίηση ενώ η ποίηση είναι ομιλούσα ζωγραφική. Αργότερα, ο Οράτιος, τον 1ο αιώνα π.Χ. επανέλαβε τη ρήση στα λατινικά ως «ut pictura poesis».
Με τον λατινικό τύπο αλλά και με το περιεχόμενό της, η φράση αναβίωσε την εποχή της Αναγέννησης, διαμόρφωσε την τέχνη και τον τρόπο που βλέπουμε ένα έργο τέχνης και ισχύει ζωντανή έως σήμερα.
Η σύγχρονη μορφή της φράσης ut pictura poesis, όπως η ζωγραφική έτσι και η ποίηση, εκφράζεται όταν, μπροστά σε έναν πίνακα ζωγραφικής, διερωτώμεθα «τι θέλει να πει αυτό το έργο».
Οι εικόνες αφηγούνται μια ιστορία, όπως αφηγείται ένα κείμενο. Ο τρόπος όμως είναι διαφορετικός. Στο κείμενο, χρειάζονται οι λέξεις για να ξετυλιχτεί η ιστορία στις σελίδες ενός βιβλίου. Στη ζωγραφική, με μια εικόνα η ιστορία εμφανίζεται στο σημαντικότερο σημείο της δράσης της.
Πάντοτε αφηγούνται μία ιστορία οι εικόνες; Αυτή είναι η ερώτηση που έθεσαν οι καλλιτέχνες της μοντέρνας τέχνης στις αρχές του 20ού αιώνα. Από τότε μέχρι σήμερα σε αυτή την ερώτηση έχει να απαντήσει ο καλλιτέχνης όταν παίρνει θέση απέναντι στο καβαλέτο του για να ξεκινήσει το καινούριο του έργο.


Λεονάρντο ντα Βίντσι
«…κι αν ποιητή, έπρεπε να περιγράψεις μια αιματηρή μάχη.... το μολύβι σου θα φθαρεί... κι η γλώσσα σου θα στεγνώσει και το σώμα σου από την νύστα και την πείνα, πριν μπορέσεις να δείξεις με λόγια αυτό που ο ζωγράφος, μπορεί να δείξει μέσα σε μια στιγμή…»
έγραφε στις σημειώσεις του ο Λεονάρντο ντα Βίντσι.




-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Είσοδος 10ε