Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Η Τέχνη διερευνά την πραγματικότητα

Σατωβριάνδου 36, Αθήνα, τηλ. 210 5242211

Σας προσκαλούμε να συμμετέχετε
Στις δια-δραστικές διαλέξεις
κάθε Πέμπτη
από 25 Ιανουαρίου έως 15 Μαρτίου
18.00 – 20.00 μ.μ.
με θέμα:
H Τέχνη διερευνά την πραγματικότητα
Από την Αναγέννηση ως τον Ρεαλισμό

Εισηγείται  η ΄Ολγα Ζιρώ*
   Συμμετέχει η Τζίνη Γεννηματά*


 

Σκοπός των διαλέξεων

Ο κύκλος των διαλέξεων έχει σκοπό την ανάγνωση των ΄Έργων Τέχνης και την ανίχνευση των μηνυμάτων της οπτικής επικοινωνίας.
Η κάθε διάλεξη  σε εισάγει στον οπτικό γραμματισμό δηλαδή, είναι σχεδιασμένη για την εξάσκηση στην παρατήρηση και στην «ανάγνωση»,  στην κατανόηση των έργων της τέχνης.
Μέσα από την εξοικείωση με το οπτικό λεξιλόγιο και την εικαστική ορολογία, θα  εκτιμήσεις την Τέχνη, θα μάθεις να μιλάς γι’ αυτήν,  κυρίως όμως θα οξύνεις την κριτική σου σκέψη και θα μάθεις να αποκωδικοποιείς τις εικόνες της καθημερινής σου ζωής.

Σε ποιους απευθύνονται οι διαλέξεις

Η Τέχνη μας αφορά όλους. Οι διαλέξεις απευθύνονται σε όλους, ανεξάρτητα από τον επαγγελματικό ή προσωπικό χώρο όπου ο καθένας βρίσκεται και δραστηριοποιείται. Οι εκπαιδευτικοί της Τέχνης θα πάρουν πολύτιμα διδακτικά  εργαλεία για να τα εφαρμόσουν άμεσα στο μάθημά τους. Οι σπουδαστές της Τέχνης θα συστηματοποιήσουν τη γνώση τους, με τη διεπιστημονική και τη διαθεματική ανάπτυξη κάθε κινήματος Τέχνης.

Πότε και Πώς μπορείς να  παρακολουθήσεις τις διαλέξεις

Οι διαλέξεις γίνονται κάθε Πέμπτη και ώρα 18.00-20.00 μ.μ.  Μπορείς να τις παρακολουθήσεις όλες, από την αρχή έως το τέλος. Μπορείς όμως και να τις παρακολουθήσεις  μεμονωμένα, επιλέγοντας τις ενότητες που σε ενδιαφέρουν περισσότερο. Για κάθε δίωρο η είσοδος είναι 10ε. που καταβάλλονται με την αγορά εισιτηρίου από το ταμείο του θεάτρου. Για τους εκπαιδευτικούς η είσοδος είναι 8ε.

 

Τι θα μάθεις

Με την ολοκλήρωση της σειράς των διαλέξεων θα είσαι σε θέση:
Να παρατηρείς με κριτική οξύτητα τα έργα Τέχνης και τις εποχές τους.
Να εκφράζεις την προσωπική σου γνώμη για τα έργα τέχνης και τις έννοιες της τέχνης.
Να αποκωδικοποιείς τα κρυφά και φανερά μηνύματα των εικόνων που συναντάς στην καθημερινή σου ζωή, από τα ΜΜΕ ως τις πολιτικές αφίσες.

 

Βεβαίωση παρακολούθησης

Για όποιον παρακολουθήσει τουλάχιστον τρία από τα πέντε δίωρα θα δοθεί Βεβαίωση επιτυχούς  παρακολούθησης.

*Η ΄Ολγα Ζιρώ είναι Διδάκτωρ Ιστορίας της Τέχνης, Ζωγράφος και Γλύπτρια, Επίτιμη Σχολική Σύμβουλος Εικαστικών
* Η Τζίνη Γεννηματά είναι Πολιτισμολόγος, υποψήφια Διδάκτωρ Φιλοσοφίας της Τέχνης, ΑΠΘ


--------------------------------------------------

H Τέχνη διερευνά την πραγματικότητα:
Από την Αναγέννηση ως τον Ρεαλισμό


Περιγραφή των διαλέξεων

Κάθε περίοδος της τέχνης εξετάζεται σε δύο αυτοτελείς διαλέξεις των δύο ωρών η καθεμία. Σε κάθε δίωρο η πρώτη ώρα καλύπτεται από την εισήγηση για το ερώτημα της Τέχνης,  τους καλλιτέχνες και τα κύρια χαρακτηριστικά της τέχνης τους ενώ η δεύτερη ώρα καλύπτεται από βιωματικές δράσεις. Οι συμμετέχοντες δηλαδή, προσκαλούνται, με μεθοδευμένες ασκήσεις, στη βιωματική ανάγνωση των έργων της Τέχνης και κατόπιν στην εφαρμογή όρων και εννοιών,  σε υπαρκτά παραδείγματα της σύγχρονης καθημερινότητας

Διάλεξη 25 Ιανουαρίου  και 1 Φεβρουαρίου
Εγώ, ο καλλιτέχνης, θα απεικονίσω τον Άνθρωπο.
Ο Οικουμενικός Άνθρωπος είναι κυρίαρχος της Φύσης.
Ο ζωγραφικός πίνακας γίνεται το  ανοιχτό παράθυρο
 μέσα από το οποίο ο Άνθρωπος βλέπει την πραγματικότητα,
όπως αυτός την ορίζει:
Η Τέχνη την εποχή της Αναγέννησης








Διάλεξη 8 Φεβρουαρίου
Εγώ, ο καλλιτέχνης, ξέρω πολλά.

 Η πραγματικότητα αλλάζει μέρα με τη μέρα.
Ο καλλιτέχνης σε μία εποχή κρίσης και 
αβεβαιότητας επιδιώκει
την έκπληξη και την πρωτοτυπία:
Η Τέχνη του Μανιερισμού












Διάλεξη 15 και 22 Φεβρουαρίου
Εγώ, ο καλλιτέχνης, μπορώ να σας συνεπάρω, μπορώ να σας συγκινήσω, στην πόλη, στην πλατεία, στην εκκλησία.
Η πραγματικότητα του 17ου αιώνα είναι  ένα θέατρο.
Ο ΄Άνθρωπος προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα
 στην κοσμική και στην εκκλησιαστική εξουσία.
Η Τέχνη του απευθύνει το λόγο με τις μεγάλες χειρονομίες της,
με την έκσταση και με το πάθος:
 η εποχή του Μπαρόκ



Διάλεξη 1 Μαρτίου
Εγώ, ο καλλιτέχνης, θέλω να τακτοποιήσω την πραγματικότητα με κανόνες και τάξη.
Η πραγματικότητα και ο ορθός λόγος.
Ο ΄Άνθρωπος κατηγοριοποιεί και οργανώνει
 την Τέχνη και τη ζωή.
Οι ακαδημαϊκοί κανόνες της ηθικής και της αισθητικής:
η εποχή του Νεοκλασικισμού



Διάλεξη 8 και 15 Μαρτίου
Εγώ, ο καλλιτέχνης,
θα  απεικονίσω την πραγματικότητα
 όπως εγώ την βλέπω
Η πραγματικότητα εκβιομηχανίζεται.
Ο Άνθρωπος δρα και επαναστατεί για την ελευθερία του.
 Ο καλλιτέχνης ξεπερνά τους κανόνες και προτείνει
την υποκειμενική αντίληψη
και την κριτική της πραγματικότητας.
Η εποχή του Ρομαντισμού και
 η εποχή του Ρεαλισμού




Μέσα απο την Τέχνη αναγνωρίζουμε τον κόσμο γύρω μας


Οι διαλέξεις μου στο Αγγέλων Βήμα
(Β΄κύκλος),
αρχίζουν,
τις Πέμπτες ξανά,
από 25 Ιανουαρίου έως 15 Μαρτίου
6-8 μ.μ.
Θέμα:
" Η Τέχνη διερευνά την πραγματικότητα:
από την Αναγέννηση ως το Ρεαλισμό".






Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Για το Μεταμοντέρνο

Μολονότι ο όρος «μεταμοντέρνο» έχει κεντρική θέση στις συζητήσεις περί πολιτισμού των τελευταίων δεκαετιών, δεν μπορούμε να πούμε ότι χρησιμοποιείται με την απαιτούμενη ακρίβεια. Μερικοί εξομοιώνουν το μεταμοντέρνο με τον ακραίο μηδενισμό, τον ανήθικο σχετικισμό ή τηναναρχία· άλλοι το συνδέουν με έναν πολιτισμό κυριαρχούμενο από την κοινοτοπία των τηλεοπτικών αναπαραστάσεων και τις νέον επιγραφές στο στυλ του Λας Βέγκας, των οποίων η απανταχού παρουσία υπογραμμίζει την εκτεταμένη «μακντοναλντοποίηση» ενός κατά τα άλλα ανορεξικού κόσμου· άλλοι, ωστόσο, το περιορίζουν στην περιοχή της θεωρίας, συναρτώντας το με την έκρηξη της μεταστρουκτουραλιστικής θεωρίας, η οποία αναδύθηκε στις δεκαετίες του '60 και του '70, μέσα από τα έργα του Ντεριντά, του Λιοτάρ, του Λακάν, του Φουκό, της Κρίστεβα, του Μποντριγιάρ, του Ντελέζ, του Σαΐντ και του Πολ ντε Μαν, μεταξύ άλλων.




Πυρήνας της «μεταμοντέρνας κατάστασης» είναι η διαπίστωση ότι οι «μεγάλες αφηγήσεις» της δυτικής ιστορίας και ειδικότερα του διαφωτιστικού μοντερνισμού, κατέρρευσαν. Ο αντι-Διαφωτισμός είναι φυσικά τόσο παλιός όσο και ο ίδιος ο Διαφωτισμός· όμως, ενώ στο παρελθόν (στη ρομαντική σκέψη του Σίλερ και του Μπλέικ για παράδειγμα), η κριτική του λόγου συνοδευόταν από μιαν εναλλακτική θεμελιοκρατία (της Φαντασίας), ο μεταμοντερνισμός τείνει να υποστηρίξει την εγκατάλειψη όλων των μετα-αφηγήσεων που θα μπορούσαν να νομιμοποιήσουν τη θεμελίωση κάποιας αλήθειας. Έχοντας βιώσει μέχρις εσχάτων τις τρομακτικές και απάνθρωπες «αλήθειες» που παρήγαγε στην εποχή μας ο ορθός λόγος, ανακαλύψαμε πως ούτε τις χρειαζόμαστε πια, ούτε τις επιθυμούμε. Η κατάρρευση των «μεγάλων αφηγήσεων» του Διαφωτισμού διακηρύχθηκε μεγαλόφωνα από τον Λιοτάρ στη Μεταμοντέρνα Κατάσταση, ανιχνεύεται όμως ήδη στη σκέψη του Νίτσε, του Χάιντεγκερ, του Βιτγκενστάιν. Το πολιτιστικό περιβάλλον που κυοφόρησε το βιβλίο του Λιοτάρ χαρακτηριζόταν από την παρακμή του στρουκτουραλισμού και την ανάπτυξη μιας μεταστρουκτουραλιστικής κριτικής όσων γνωσιακών συστημάτων θεωρούσαν δεδομένη μια σταθερή σχέση «βάθους-επιφάνειας», η οποία επέτρεπε στον κρυμμένο «πυρήνα» της αλήθειας να αποκαλυφθεί αρχαιολογικά, μέσω των κατάλληλων εργαλείων ανασκαφής. Στο έργο του Ντεριντά, του Λακάν και του όψιμου Μπαρτ π.χ. το νόημα είναι ακαθόριστο, πάντοτε διαφεύγον, αφήνοντας μονάχα «ίχνη» στον λαβύρινθο της γλώσσας, ενώ όλα τα κείμενα είναι δεμένα σε μιαν ατέρμονη διακειμενικότητα, έτσι που δεν υφίσταται χώρος εκτός κειμένου, ούτε ρίζα ή πηγή νοήματος.
Η θεωρία αυτή επέκρινε δραστικά την παραδοσιακή φιλοσοφία και ιδιαίτερα την έννοια της «θεμελιοκρατίας»: την ιδέα ότι η γνώση είναι αντανάκλαση της αλήθειας και ότι μπορούμε να ανακαλύψουμε τα σταθερά της θεμέλια στον Θεό, την Ιστορία ή τον Λόγο. Η ιστορία (αλλά και κάθε αφήγηση) μετατρέπεται σε μια πολλαπλότητα «νησίδων λόγου», μια σειρά μεταφορών, που δεν μπορούν να αποσπασθούν από τη θεσμοθετημένη γλώσσα μέσα στην οποία εκφέρονται. Μ' άλλα λόγια, η ιστορία είναι ένα πλέγμα ανταγωνιστικών λεκτικών παιγνίων, όπου κριτήριο επιτυχίας είναι η «παράσταση» (η ρητορική) και όχι η αλήθεια. Κατά συνέπεια, η «αλήθεια» δεν μπορεί να διακριθεί από τη «μυθοπλασία» (Χέιντεν Γουάιτ)· η αισθητική ορίζει τα πάντα. 
Οι ολιστικές θεωρίες (χεγκελιανή, μαρξιστική κ.λπ.) εξομοιώνονται με τον ολοκληρωτισμό και την τρομοκρατία: πρέπει να καταγγείλουμε τη νοσταλγία μας γι' αυτές και να εγκολπωθούμε την αισθητική απόλαυση των γλωσσικών παιγνίων, 
αντί της ιμπεριαλιστικής απόλαυσης μιας θεωρίας που διεκδικεί οικουμενική ισχύ.

Και τα ζητήματα ηθικής, τα ζητήματα δικαιοσύνης; θα ρωτούσαν οι κριτικοί του μεταμοντερνισμού (Χάμπερμας, Ίγκλετον, Τζέιμσον). Πώς τα αντιμετωπίζεις σ' ένα κόσμο πολλαπλών, αντιφατικών αφηγήσεων; Η απάντηση του Λιοτάρ είναι «δεν τα αντιμεπίζεις». Τα αφήνεις να υπάρχουν. Αφήνεις τα ερωτήματα ανοιχτά και συνεχίζεις να τα σκέφτεσαι. Στο τελικό συμπέρασμα κάθε διαμάχης ενυπάρχει το λάθος· η αδικία είναι η επιβολή πάνω σ' ένα συμβάν ­ έστω και τόσο φρικτό όσο το Άουσβιτς ­ ενός και μόνου νοήματος. Όμως το νόημα, όποιο κι αν είναι το νόημα που εν τέλει κυριαρχεί, υπονομεύει τελικά το ίδιο το συμβάν. Το Άουσβιτς χάνει τον αποτρόπαιο χαρακτήρα του· γιατί στη ρίζα του αποτρόπαιου βρίσκεται το ακατονόμαστο. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ονομάσουμε· μπορούμε να τα τιμήσουμε μόνο μέσω της άρνησης να τα αναπαραστήσουμε ­ μόνο μέσω της σιωπής. 

Ο Χάμπερμας (και ο Ρόρτι), επιμένοντας στις βασικές αρχές του Διαφωτισμού, υποστηρίζει ότι δεν είναι μόνο επιθυμητό αλλά και επιβεβλημένο να οργανώσουμε την κοινωνία με πιο ορθολογικούς όρους, μέσω ενός ευρέως αποδεκτού «consensus»· ο Λιοτάρ, από την πλευρά του, συνδέει ανάλογες «συναινέσεις» με το τέλος της σκέψης, τις καταγγέλει ως άκρως φορμαλιστικές και (μάλλον όπως και ο Αντόρνο) θεωρεί ότι καλύπτουν την αδικία κάτω από ένα επίχρισμα δικαιοσύνης. Μόνο αν τεντώσουμε ως τα άκρα τα γλωσσικά παιχνίδια και σεβαστούμε την ετερογένειά τους, θα διασώσουμε τη δυνατότητα της σκέψης. Με δυο λόγια μόνο διά της άρνησης της συναίνεσης και διά της αναζήτησης της «διαφοράς» μπορούμε να συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε.
Και για να συνοψίσουμε: 
ο μεταμοντερνισμός είναι το σημείο τομής ποικίλων προβληματισμών, προερχόμενων από διαφορετικούς στοχαστές και διαφορετικούς χώρους. Οι προβληματισμοί αυτοί περιστρέφονται γύρω από τη σχέση της τέχνης και της θεωρίας με την πολιτική δράση και την κυρίαρχη κοινωνική τάξη, γύρω από τη σχέση της κατάρρευσης των παραδοσιακών φιλοσοφικών θεμελίων με τη δυνατότητα μιας κριτικής απόστασης και ταυτόχρονα μιας αποτελεσματικής κριτικής του status quo, γύρω από τη σχέση, τέλος, μιας εικονοκρατούμενης καταναλωτικής κοινωνίας με την καλλιτεχνική πράξη. 
Η εικόνα της εικόνας
Όλοι οι θεωρητικοί δεν διακρίνουν την απελευθερωτική διάσταση την οποία αποδίδει στον μεταμοντερνισμό ένας Λιοτάρ. Ο Τζέιμσον π.χ. επισημαίνει πωςό,τι χαρακτηρίζει την εποχή μας είναι η απώλεια του βάθους: δεν υπάρχει τίποτε να αποκαλύψουμε, μόνο επιφάνειες να εποικήσουμε. Συνέπεια της συνθήκης αυτής είναι η αποδυνάμωση της αίσθησης της ιστορικότητας, η εξαφάνιση του ατομικού υποκειμένου, άρα και η εξαφάνιση της αυθεντικής καλλιτεχνικής έκφρασης, ο «μαρασμός του θυμικού». Το σκοτεινότερο, ωστόσο, μεταμοντέρνο σενάριο ανήκει στον Μποντριγιάρ. Η τεχνολογία μάλλον παρά ο καπιταλισμός (ή ο ύστερος καπιταλισμός του Τζέιμσον) γίνεται το επίκεντρο της κριτικής του Γάλλου φιλοσόφου. Για τον Μποντριγιάρ η κυριαρχία των σημείων, των εικόνων και των αναπαραστάσεων είναι τέτοια ώστε το πραγματικό έχει αφανιστεί, η αλήθεια και η αντικειμενικότητα έχουν πάψει να «υπάρχουν». Ομοιώματα αντικαθιστούν το πραγματικό και ορίζουν το πραγματικό: η Ντίσνεϊλαντ γίνεται η Αμερική, ο πόλεμος στον Κόλπο ένα επεισόδιο από τον Πόλεμο των Άστρων, η «υπερπραγματικότητα» η καθημερινή πραγματικότητα. Ενώ στο παρελθόν η διάκριση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις κοινωνικά παραγόμενες εικόνες της ήταν εφικτή, στον σύγχρονο κόσμο μας κυριαρχεί το αυτάρκες «simulacrum», η προσομοίωση, η εικόνα της εικόνας. Όλα τα πράγματα, τα σημεία, οι δράστες έχουν απελευθερωθεί από την ιδέα τους, την έννοιά τους, την ουσία τους, την αξία τους, την αναφορά τους, την προέλευση και τον σκοπό τους κι όμως συνεχίζουν να λειτουργούν μέσα σε πλήρη αδιαφορία για το ίδιο τους το περιεχόμενο.

ΠΗΓΗ:εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 24-12-1999 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Mona Hatoum, Στο Τραπέζι των Διαπραγματεύσεων, Performance, 1983 (βίντεο 180΄) και 2011

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Διάλεξη Πέμπτη 21 Δεκεμβρίου:Το Μετα - Μεταμοντέρνο σήμερα

Ο πρώτος κύκλος
των δια-δραστικών διαλέξεων
κάθε Πέμπτη
ολοκληρώνεται
αυτή την Πέμπτη
-------------------------------------------------------------------------------------------------
 Πέμπτη 21 Δεκεμβρίου 2017
6.30-8.30 μ.μ.


Το Μετά Μοντέρνο, η Αποδόμηση και η Παγκοσμιοποίηση. Μετά το Μεταμοντέρνο, τι; Η Τέχνη στη σημερινή πραγματικότητα.


Tony Cragg

Βλάσης Κανιάρης

Γιώργος Λάππας

Jef Koons
Damien Hirst

Ο Μεταμοντερνισμός χαρακτηρίζεται από μία διάχυτη αμφισβήτηση για τη δύναμη των αξιών που κυριάρχησαν στο δυτικό κόσμο, ακόμα και για την εμπιστοσύνη ότι η τεχνολογία θα επέφερε θετική αλλαγή 
στη ζωή και στον άνθρωπο.
Ως αποτέλεσμα η αλήθεια, η ηθική, η λογική, η πρόοδος, η γραμμική αντίληψη της ιστορίας, 
η επιστήμη, η γνώση, η αντικειμενικότητα 
αλλά ακόμα και 
η ατομική ελευθερία, 
η ισότητα και
 η ενότητα 
εξετάστηκαν με δυσπιστία, 
ως μεγάλες ιδέες, 
που στα χέρια της εξουσίας
έγιναν εργαλεία καταπίεσης των μειονοτήτων. 
Ο Μεταμοντερνισμός, αρνείται 
τις «μεγάλες αφηγήσεις» 
και ευνοεί 
τις «μικρές αφηγήσεις»,  
τις ιστορίες που εξηγούν μικρές πρακτικές, 
τοπικά γεγονότα και όχι 
τις ιδέες παγκόσμιας κλίμακας. 
Η μεταμοντέρνα πολιτική έχει το μότο 
«σκέψου διεθνώς, πράξε τοπικά».
Ο μοντέρνος άνθρωπος λέει 
«είμαστε όλοι ίσοι» 
ενώ ο μεταμοντέρνος άνθρωπος, 
που σέβεται και αποδέχεται το διαφορετικό λέει 
« παρ όλο που είμαστε διαφορετικοί 
αξίζουμε όμοια σεβασμό». 
Στην Τέχνη η καινοτομία έπαψε να είναι το ζητούμενο ή το αποκλειστικό κριτήριο 
 με τη διαπίστωση ότι 
«τα πάντα έχουν ήδη γίνει…
τίποτα νέο δεν μπορεί να συμβεί»[i]  (Baudrillard).
 Τι είναι «Μεταμοντέρνα Τέχνη»;
Αν θα έπρεπε  να δώσουμε έναν ορισμό 
Mετα-Mοντέρνο είναι ένα στιλ 
που εμφανίζεται μετά το 1980  
που αρνείται τις παραδοσιακές αξίες της τέχνης και προτείνει μία ευρύτερη, 
πιο θεαματική αντίληψη της Tέχνης,  
αξιοποιώντας νέες εικαστικές μορφές που εμπλουτίζονται με βίντεο και 
ψηφιακή τεχνολογία. 
Συμπίπτει με την ανάπτυξη της ψηφιακής τεχνολογίας και διερευνά εικαστικές μορφές από την Εννοιακή Τέχνη
την Performance
τα Installations καθώς και 
μορφές που στηρίζονται στα κομπιούτερς. 
Με τις μορφές τέχνης που εισήγαγαν οι μεταμοντέρνοι καλλιτέχνες διεύρυναν το πλαίσιο της τέχνης 
σε σημείο που να χωράει ο,τιδήποτε.



[i] Jean Baudrillard Simulations (Simulacres et simulation, Galilee, Paris 1981), μεταφρ. P.Foss και P.Patton, New York, Semiotext, 1983, σελ.64

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΒΙΒΛΙΟ 

Τέχνες και Αρχιτεκτονική
από την Αναγέννηση έως τον 21ο αιώνα.
Πατείστε στο σύνδεσμο:
--------------------------------------

 Δέκα Δια-δραστικές διαλέξεις

H Τέχνη 
διερευνά την πραγματικότητα 
Από τον Ιμπρεσιονισμό έως 
το
 Mετά-Μεταμοντέρνο σήμερα
Εισηγείται  η ΄Ολγα Ζιρώ*
Συμμετέχει η Τζίνη Γεννηματά*

----------------------------------------------------------------------------

Για να δείτε όλο το πρόγραμμα
 πατείστε 
εδώ
--------------------------------------------------------
Δείτε το εισαγωγικό βίντεο 


Διαλέξεις στο Αγγέλων Βήμα: 
Γιατί μας αφορά άμεσα η Τέχνη;
 
Γιατί μέσα απο την Τέχνη μπορούμε να αποκωδικοποιούμε
 
τα κρυφά και τα φανερά μηνύματα των εικόνων
 που συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή, από τα ΜΜΕ ως τις πολιτικές αφίσες.